-
241
укус, -су м. укус
-
242
укусіць сов.
1. в разн. знач. укусить; (жалом - ещё) ужалить;
сабака ўкусіў за нагу собака укусила за ногу;
чэрствы хлеб цяжка ўкусіць чёрствый хлеб трудно укусить;
аса ўкусіла руку оса укусила (ужалила) руку;
2. перен., разг. уязвить, уколоть;
◊ (якая) муха ўкусіла (каго) (какая) муха укусила (кого);
блізка локаць, ды не ўкусіш посл. близок локоть, да не укусишь;
укусіўшы, не заліжаш погов. укусив, не залижешь -
243
укушаны укушенный; ужаленный; см. укусіць 1
На запыт знайшлося 243 артыкулы
Паведаміць пра недакладнасьць