верхам — мець уладу над некім.
Зямля па ім верхам была. Жонка па ім верх паняла. Па ім верхам едуць, як на пастуху.

верхнік — верхні камень у жорнах.
Ніяк не маглі верхнік узвалачы.

ветрагон, ветрадуй — ветраны, не гаспадар свайго слова, лёгкі на абяцанкі, пустадомак.
Ветрагону веры німа, толькі абяцанкі-цацанкі. Разумны ня чуіць, што ветрадуй ветрадуіць. Такі ветрадуй, што божа ратуй!

веяць — гнаць, каціць.
Кляновая лісціначка, // Куды цябе вецер веіць: // Ці ў бор, ці ў даліну, // Ці ў шчырую баравіну?

відошна — відавочна, яўна.
Тут жа відошна сасуды адкрыты. Відошна, што саўсім нядужая.

вілатая — у два ствалы (як вілы).
А ў нас на дворышчы бяроза вілатая стаяла.

вілачнік — куток каля печы ў парозе, дзе стаяць вілкі, чапёлы, гальні.
Пастаў у вілачнік свой кій. У цябе ў галаве, як у вілачніку, усё стоць стаіць.

вірлун — у каго вочы навыкаце.
Маўчыць, вірлун, толькі вірламі варочаіць.

вірлы, варлы — вочы.
Што ты свае вірлы паказеліў - ніхто цябе не баіцца.

вірун — несутрымны, няўрымслівы.
Малы, як вірун, ні пастаіць, ні пасядзіць, кіпіць увесь.
(Магчыма, ад паганскага бога віроў.)

віхліцца — круціцца, скакаць, лашчыцца.
Сабака віхліцца каля яго, есці хочаць.
(Ад віхляць хвастом.)

віхтацца — хістацца.
Галіны віхтаюцца на ветры, як не паламаюцца. Нага я віхтанулася, я чуць не завалілася.

віціна, выціна — розга, дубец.
Віціну выхвачу ды адхварашчу пасярод Вушачы.

вішнеўнік — вішняк.
Вішнеўнічак выцыбаўся ўжо.

вішшо — вецце касатай бярэзіны, якое звычайна ламаюць на венікі да Пятра.
Пойдзем вішша наламаім, венікаў навяжам.
(Магчыма, першапачаткова гучэла як віссё, бо вісела.)

вобалачка — аблачынка.
Ты, як ціхая вобалачка, плывеш.

возерка — азярцо.
І возірка такое кругленькае, як сажалка, яно топкае.

возка — заезд.
Дзве возкі зробілі, дык троху сена прывязлі.

волаць — танюткія, кшталту нітак, костачкі ў рыбнай мякаці.
Смашная рыбіна, алі волаці многа.

вонка, вонкі — за дзвярыма, на двары.
Чаркі трэба, і дзе ён дзеўся вонка?