валатоўка — курган, насып.
А за валатоўкамі Доўжыца, рэчка-бягушка. Валатоўка была ў Крошыні, Букатачкай звалася.

валяка — гультайка.
Дзень паробіць, два не, такая валяка.

валяны — павалены.
Тут лес валяны, бура была ўсхадзілася.

валяўка — прасталытка, гулявая, даступніца.
З кім толькі ні валялася валяўка гэная, і яму загілела. І дачка ў яе валяка, валяшчая скурка.

вандзэлак — хатуль, клунак.
Бабкі, хапайце свае вандзэлкі.

ванцак — боль у жываце.
Ад ванцака зёлкі ў мяне ёсь добрыя.

варанджацца — прыкідвацца, строіць з сябе.
А не варанджайся ты дужа, быццам у цябе розум па патыліцы цячэць.

варацакі — ваніты.
У яго жывот хворы, даводзяць яго варацакі.

варголы — даслоўна: голы вар.
«Я табе, сынок, сягоння варголы звару», - жартавала мама.

вархопкі — пажыткі, манаткі.
Пахапалі свае вархопкі й хутчэй дадому.

варыўня — будыніна, дзе гатуюць ежу.
Яна ў сваю варыўню ўсё цягніць.

ватарга — гурма, зборня.
Гляджу, едзіць цэлая ватарга, канца не відаць.

ваўкаедня, ваўкаўня — ваўчынае логава (логвішча, логаўе); яшчэ — няўтульная будыніна.
У ваўкаедні трох ваўчанят бачылі. У хаці, як у ваўкаедні, халодна. Хата пустая, як ваўкаўня.

ваўкарэзіна — абразлівы зварот да каровы, каня.
Стой, ваўкарэзіна, каб на цябе ваўкі!

ваўначоска — майстэрня, дзе чэшуць воўну.
Паўдня на ваўначосцы выстаяла, пакуль кузлак воўны счасала.

вачапор — вісус, накольнік.
Вачапоры на шкоду скоры.
(Даслоўна - хто порыць вочы.)

вашанок — маленькая вошынка.
Вашанок у галаве засвярбеў.

вельмаваць — прывячаць, частаваць.
Ой, дзед, ты мой дзед, // А я твая бабка. // Шануй мяне, вяльмуй мяне, // Каб я была гладка.

верасянка — гліна, змешаная з верасам.
Гліну з дробна пасечаным верасам месяць і з гэтага робяць сцены абораў, хлявоў.
(На Ушаччыне бачыў у Двары Пліна.)

вернікі — верныя ў каханні, у дружбе.
Наша дваіх зэкаў на самалёт правяла, такія яны вернікі - да першай падушкі.