бядзіць — турбаваць, непакоіць.
Мне адно бядзіць, як гэта канцы з канцамі звесці.

бяздолле — нешчаслівасць.
Закурыўся а дробненькі дожджык // Ды па чыстым полю. // Зажурыўся мой татулька // Па майму бяздоллю.

бязлюднік — нелюдзімы.
Бязлюднік і свайго голасу ня любіць.

бязручыца — няўмека.
Такая бязручыца - ні пашыць, ні памыць.

бялюсь, белюсёк — бялюткі, выпешчаны, дагледжаны.
Сынок мой, белюсёк мой, хоць нагледжуся на цябе.

бярно — бервяно.
Бярно ў бярно - аж звініць, усе бёрны здаровыя.

бярэннік — хто бярэ.
Было б што даць, а бярэннікаў знойдзіцца.

бяспецкаль — кепскі ўмец, няспрытны.
Бяспецкаль толькі псуець усё. Ці ж бяспецкаль можаць нешта людскае зробіць?

бясштэннік — бедны, хто нават штаноў не мае.
Бясштэннікі ў калхоз ціснуліся, каб сраку прыкрыць.

вабіць — прыманьваць, прыцягваць.
Ляснік быў, як на ваўкоў ішлі, ён выў ваўком, вабіў іх.

вавіла — мужчына, муж.
Вавіла ёсь, дык і дзеці ёсь.

ваган — тоўсты, пуцкалаваты малы.
Сядзіць ваган, як маленькі пан.

вада — урок, урачэнне.
На мальца вада нейкая найшла, сохніць і сохніць.

вададых — шустры, быстры, хваткі.
Ну й ён вададых які!
(Магчыма, іменне паганскага божышча.)

вадзіцца — дазваляць сябе весці.
Казёл не даецца вадзіцца.

вадзіць — уракаць, шкодзіць.
Хай табе ня вадзіць! (Не ўрачэ.) Хлеб у дарозі не завадзіць.

вадзюга — вадзяністае варыва, без навару.
Густое не жыдкое, а вадзюга гэтая, што з яе толку.

вайлакі — валёнкі.
Адлега, а ён без галошаў у вайлаках ідзець, мусіць, у яго ў галаве сто грам. Нага ў вайлаку - і мароз па баку!

вайстрак — востры канец, вастрыё.
Якраз у нажы вайстрак зламаўся.

вайстранка — болька.
Усё цела вайстранкі абсыпалі.