кореникъ — вулей, выдзеўбаны ў выкарчаваным пні

кореницъ — вяшчун, чараўнік, знахар

коренный — зроблены з карэнняў;
˜ коренные речи (потравы) — бакалея, розныя прыправы

корень —
1. ніжняя частка расліны;
2. ніз, аснова, фундамент, падножжа;
3. аснова, пачатак; сутнасць, выток;
4. племя, род

коритися — рабіцца пакорным, змірацца

кормя — харч, ежа, корм

корнетиста — музыкант, які грае на карнеце

коробъ (коробка, коробокъ) — мера сыпкіх рэчываў

корона —
1. галаўны ўбор, сімвал улады манарха;
2. улада манарха;
˜ Корона Польская — Польская дзяржава ў 16-18 ст.

корчма — харчэўня; заезны дом, дзе спыняліся, харчаваліся, начавалі падарожныя;
˜ корчма покутная — харчэўня, у якой гандляваць спіртным забаранялася

коснити — марудзіць, затрымліваць, бавіць

кость — косць;
˜ кости лесу — жэрабя

котляръ — каваль, які рабіў патлы; кацельшчык

коханьеся наз. — любасць;
˜ коханьеся въ працы — працалюбства

кошъ (кошикъ) —
1. кошык;
2. адзінка вымярэння сушаных ягад

крайчый —
1. службовая асоба пры двары вялікага князя, што адказвала за закускі да стала;
2. у 16 ст. ганаровы тытул без пэўных абавязкаў

краковка:
˜ бочка краковка — адзінка вымярэння аб'ёму (часцей збожжа, круп і г.д.)

кресъ — мяжа, апошняя рыса, грань

крица —
1. фармаваны кавалак металу;
2. адзінка вымярэння колькасці жалеза

кровный (кревный) — родны па крыві, сваяк