1 язва, -ы, ж. 1. Гнойная або запалёная ранка на скуры ці слізістай абалонцы. Незагойная я. 2. перан. Зло, шкода. Грамадскія язвы. 3. перан. Пра шкадлівага,… 2 язвеннік, -а, мн. -і, -аў, м. (разм.). Чалавек, які хварэе язвавай хваробай. || ж. язвенніца, -ы, мн. -ы, -ніц. 3 язда гл. едзіць. 4 язджалы, -ая, -ае. Такі, па якім многа ездзілі, біты. Язджалая дарога. 5 яздок, ездака, мн. ездакі, ездакоў, м. 1. Той, хто едзе на кані вярхом або кіруе запрэжкай. Ездакі пазлазілі з коней. 2. Пра таго, хто ўмее добра ездзіць (у… 6 язёвы гл. язь. 7 язмін, -у, м. Дэкаратыўны куст сямейства каменяломнікавых з белымі пахучымі кветкамі, сабранымі ў невялікія гронкі. || прым. язмінавы, -ая, -ае. 8 язык, -а, мн. -і, -оў, м. 1. Рухомы мышачны орган у ротавай поласці, які з'яўляецца органам смаку, а ў чалавека ўдзельнічае таксама ва ўтварэнні гукаў мовы.… 9 языкаты, -ая, -ае і языкасты, -ая, -ае. Востры на язык, ахвочы паспрачацца, панасміхацца. Языкатая (і языкастая) жанчына. || наз. языкатасць, -і, ж. і языкастасць,… 10 язычнік, -а, мн. -і, -аў, м. Паслядоўнік язычніцтва. || ж. язычніца, -ы, мн. -ы, -ніц. 11 язычніцтва, -а, н. Рэлігія, заснаваная на пакланенні многім багам, ідалапаклонства. || прым. язычніцкі, -ая, -ае. 12 язычок, -чка, мн. -чкі, -чкоў, м. 1. гл. язык. 2. Адростак на заднім краі паднябення ў поласці рота. 3. Невялікі адростак ля асновы ліставой пласцінкі ў злакавых… 13 язь, -я, мн. -і, -ёў, м. Прэснаводная рыба сямейства карпавых. || прым. язёвы, -ая, -ае.
