Стаць дубам. — Калі конь станавіцца на заднія ногі.

Стаць дубка. — Калі сабака станавіцца на заднія лапы.

Стаць натарца. — Калі нехта напружваецца ды гатовіцца да змаганьня.

Стаць рагача. — Калі нехта становіцца на галаве, а ногі трымае ўгору.

Стаячаму лапаць падшывая. — Калі нейкі вырванец увачавідкі ашуквае.

Сто коп (збожжа) - на год хлеба, і капа - на год хлеба. — Ці гаспадар нажне сто коп, ці адну капу, - усёроўна хлеба мусе хапіць на ўвесь год.

Стол хлеба ні паесьць. — Кажа гаспадар, калі госьці яму заўважаць, што зашмат хлеба накроіў. Гэтым нібы кажацца, што хлеб накроены не для стала, а для гасьцей, каб госьці не падумалі, што гаспадар скупы.

Стоць галавой. — Галавой проста ўніз.

Сто чартоў гэткага ліха ні наробюць, як адна п'яная баба. — Калі п'яная жанчына лаецца ці няпрыстойныя песьні пяе.

Стрыжэ вушамі. — Калі нехта пільна прыслухоўваецца.

Стыд закрыт, а сораму ня відаць. — Правуюцца бессаромныя людзі, калі іх упікаюць за няпрыстойныя словы ці чыны.

Стыд ня дым - у вочы ня лезя. — Высьмейваюць таго, на каго сорам ня дзеіць.

Суджанаму дзеўка. — Вера ў лёс, быццам хлопцу на раду назначана, якую ён дзеўку возьме за жонку.

Супроць вады цяжка плысьці. — Прыказвае той, хто прымушаны, супроць свае волі, дзеіць паводля волі натоўпу.

Сухая ложка рот дзярэ. — Кажуць тыя, каму далі есьці посную страву.

Сходзя на пшык. — Аб тым, хто паступова бяднее.

Сыпнула з рукаўца, выкупіла малайца. — Калі нехта подкупам вызваліць свайго блізкога чалавека з рэкрутаў, вастрогу, ці іншай павіннасьці. Прыказка выводзіцца з народнай песьні.

Сыты галоднаму ні спагадая. — Прыказваецца ў значаньні даслоўным, аб ядзе, і часьцей у пераносным.

Сьвет вялікі, ды дзецца негдзя. — Прыказка бедных, якія сабе нідзе ня могуць знайсьці прыстанку.

Сьвет дзяўчыня завізаў. — Калі нехта зводзіў дзяўчыну, але замуж ня ўзяў або й ажаніўся, але нейдзе прапаў.