У мяне зь ім чысты дабрыдзінь. — Прыказвае той, у каго дачыненьні зь кім-небудзь не сплямленыя. Ён сьмела можа яму сказаць «Дабрыдзінь».

Унадзіўся, як сьвіньня ў рэпу. — Калі нехта стаў часта заходзіць да каго-небудзь, хоць яго там і недалюбліваюць.

У нас усё ні дзякуй Богу. — Кажа той, у каго дрэнна паводзіцца.

У нашай Польшчы кожны хоча быць большы. — Калі нехта хоча грамадзе накінуць свае пагляды. Прыказка бадай што яшчэ з часоў Рэчыпаспалітае.

У нашым куці вясельля чуці - торбачка зь мяшэчкам жаніціся будзя. — Прыказваюць, калі пачуюць нязвычайна сьмешную навіну.

Унучка, унучка, змані манючка, абы было гладка, дам табе авечачку й ягнятка. — Жарт, гульня словаў. Прыказваюць дзецям, дзеці-ж любяць перагаварваць гэткія жарты.

У няўмекі рукі калекі. — Аб тым, хто робе ня ўмеючы й псуе матар'ял.

У пана ласка да парога. — Хто хутка забываецца зробленае яму дабро, а калі другі раз крыху не дагадзіў, дык злуецца.

У пастушкі німа служкі. — Калі нейкі гультай вымагае, каб яму прыслугоўвалі.

Урві ды падай. — Аб падшыванцы, які хапае, крадзе наляту ды перадае гэткаму самаму другому.

У родным краі, як у раі. — Пашана й любасьць да роднага краю.

У роця суха хоць ты боб малаці. — Адчуваньне пры вялікай празе ці хваробе.

У сабакі вачэй пазычыць. — Аб тым, хто зь некім апастыліўся ды не пагадзіўшыся зь ім, ідзе да яго зь нейкай патрэбай.

У сабачыну пусьціўся. — Аб тым, хто вядзе амаральнае жыцьцё.

У сваей хатцы нечага баяцца. — Кажны гаспадар у сваёй хаце.

У сваей хаце й вуглы памагаюць. — Прыказваюць, каб узахвоціць гаспадара бараніць сваю хату.

У сваей хаця й качарга маці. — У сваёй хаце ад нейкага злыдня й качаргой можна абараніцца.

У сваю скуру ня тоўпіцца. — Аб сытым, тоўстым чалавеку.

У сваю скуру ўшыўся. — Хто дрэнна сябе паводзе і нічыей парады ня хоча слухаць.

Усе мы памром, але ніхто не аджыў. — Прыказваюць на хаўтурах.