441 апрастацца, -аюся, -аешся, -аецца; зак. 1. Вызваліцца, ачысціцца ад чаго-н. 2. Абл. Нарадзіць. Адзін кандытар вельмі плакаў, што жонка ў яго павінна праз колькі… 442 апрастаць, -аю, -аеш, -ае; зак. Вызваліць, ачысціць ад чаго-н. Накінуліся браты на жабракову торбу і як бачыш усю апрасталі. Якімовіч. 443 апрасціцца, апрашчуся, апросцішся, апросціцца; зак. Зрабіцца прасцейшым у звычках, спосабе жыцця і пад. — Апросцімся, браты! — гукнуў.. [Веньямін], не сыходзячы… 444 апратаны, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад апратаць. 445 апратацца, -аюся, -аешся, -аецца; зак. 1. Набыць выгляд чыстага, здаровага чалавека; абмыцца. 2. Паздаравець, паправіцца. [Жанчына] больш як год хавала [Івана]… 446 апратаць, -аю, -аеш, -ае; зак., каго-што. Вызваліць, ачысціць ад усяго непатрэбнага; надаць чысты, прыбраны выгляд; абмыць. Гэтая [жонка] неяк апратала, улагодзіла..… 447 апратвацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак. Зал. да апратваць. 448 апратваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да апратаць. 449 апратка, -і, ДМ -тцы; Р мн. -так; ж. Разм. Тое, што і вопратка. А маладзенькія ялінкі Пад белым пухам чуць заметны; Яны так мілы, так прыветны, Бы тыя красачкі-дзяўчаткі,… 450 апратэставанне, -я, н. Дзеянне паводле знач. дзеясл. апратэставаць. 451 апратэставаны, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад апратэставаць. 452 апратэставаць, -тую, -туеш, -туе; зак., што. 1. Заявіць пратэст супраць чаго-н.; не згадзіцца з чым-н. Апратэставаць рашэнне суддзі. 2. Засведчыць афіцыйна факт няплаты… 453 апратэстоўвацца, -аецца; незак. Зал. да апратэстоўваць. 454 апратэстоўваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да апратэставаць. 455 апраўдальны, -ая, -ае. Які заключае ў сабе апраўданне. Апраўдальны прыгавор. 456 апраўданне, -я, н. 1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. апраўдаць. 2. Прызнанне падсуднага невінаватым; прыгавор суда, які адхіляе прад'яўленае падсуднаму абвінавачанне.… 457 апраўданы, -ая, -ае. 1. Дзеепрым. зал. пр. ад апраўдаць. 2. у знач. прым. Які знаходзіць апраўданне ў чым-н. Усё гэта радавала Ганну і выклікала апраўданую гордасць… 458 апраўдацца, -аюся, -аешся, -аецца; зак. 1. Даказаць сваю невінаватасць. Гарык памкнуўся быў апраўдацца, але слухаць яго доказы не было ўжо каму. Скрыпка. 2. Пацвердзіцца;… 459 апраўдаць, -аю, -аеш, -ае; зак., каго- што. 1. Даказаць чыю-н. невінаватасць. [Машы] хацелася апраўдаць Максіма. Шамякін. // Вынесці прыгавор, які заключае прызнанне… 460 апраўдвацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак. 1. Незак. да апраўдацца. 2. Тлумачыць свае паводзіны, учынкі. — Якраз з Алесем Садовічам на станцыі з'ехаліся і разам…
