астыванне, -я, н. Дзеянне паводле знач. дзеясл. астываць — астыць.

астываць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да астыць.

астыгматызм, -у, м. Спец. Недахоп аптычнай сістэмы або праламляльнай здольнасці вока, які заключаецца ў тым, што прамені, выйшаўшы з аднаго пункта, не збіраюцца зноў…

астыгматычны, -ая, -ае. Спец. Які мае адносіны да астыгматызму.

астылы, -ая, -ае. 1. Які стаў халодным, прастыў. Мацей прынёс з-пад паветкі бярэмца дроў, пакідаў іх у рэдкі душок астылай печы. М.Стральцоў. 2. перан. Які…

астынуць, -ну, -неш, -не; зак. Тое, што і астыць.

астыт, -у, М -тыце, м. Спец. Запаленне косці. [Ад грэч. osteon — косць.]

астыць, астыну, астынеш, астыне; зак. 1. Стаць халодным, прастыць. Чай астыў. Абед астыў. □ Куй жалеза, пакуль не астыла яно! Купала. Пятрусь падкідаў вуг[о]лле…

астэа... Першая частка складаных слоў, якая па значэнню адпавядае словам косць і касцявы, напрыклад: астэасклероз, астэалогія, астэаміэліт.

астэалагічны, -ая, -ае. Які мае адносіны да астэалогіі.

астэалогія, -і, ж. Раздзел анатоміі, які вывучае форму і структуру касцей. [Ад грэч. osteon — косць і logos — вучэнне.]

астэаміэліт, -у, М -ліце, м. Спец. Запаленне касцявога мозгу, якое звычайна пашыраецца на ўсе слаі косці. [Ад грэч. osteon — косць і myelos — мозг.]

астэасклероз, -у, м. Спец. Хваравітае ўшчыльненне косці. [Н.-лац. osteosclerosis.]

астэатамія, -і, ж. Спец. Аперацыя рассячэння косці з мэтай выпраўлення яе або падаўжэння. [Ад грэч. ostein — косць і tome — рэзанне.]

астэнік, -а, м. 1. Чалавек, будове цела якога характэрны высокі рост, хударлявасць, доўгая шыя, выцягнуты чэрап, вузкі, рэзка акрэслены твар. 2. Чалавек, які…

астэнічны, -ая, -ае. Які мае адносіны да астэніі.

астэнія, -і, ж. Стан агульнай слабасці арганізма; бяссілле. [Ад грэч. astheneia.]

астэолаг, -а, м. Спецыяліст у галіне астэалогіі.

астэроіды, -аў; адз. астэроід, -а, М -дзе, м. Малыя планеты, якія абарачаюцца вакол Сонца, галоўным чынам паміж арбітамі Марса і Юпітэра. [Ад грэч. astron — зорка…

асуджальны, -ая, -ае. Які асуджае. Асуджальны позірк.