аднародны, -ая, -ае. Які належыць да таго самага роду, разраду; аднолькавага характару; падобны. Аднародныя з'явы. Аднародныя збудаванні. // Аднолькавы ва ўсіх…

аднарукі, -ая, -ае. Які мае адну руку. Каля самае брамы брыгаднага двара Хрысцюка аклікнуў начны вартаўнік, аднарукі Кастусь Парфёнчык. Дуброўскі.

аднаруч, прысл. Браць, рабіць што-н. адной рукой.

аднаручка, -і, ДМ -чцы; Р мн. -чак; ж. Невялікая піла, прыстасаваная для работы адной рукой; нажоўка. Сякера.. [Васілю] спадабалася, а лучок, на яго думку, не заслугоўваў…

аднаручны, -ая, -ае. Прыстасаваны для работы адной рукой. Аднаручны спінінг.

аднарэйкавы, -ая, -ае. Які складаецца з адной рэйкавай лініі. Падвесная аднарэйкавая чыгунка.

аднасастаўны, -ая, -ое. У выразе: аднасастаўны сказ гл. сказ.

аднаселец, -льца, м. Разм. Жыхар або ўраджэнец сяла ў дачыненні да каго-н. з гэтага ж сяла. Тодар.., астаўшыся ад усіх сваіх аднасельцаў, упрасіў прыёмшчыка не…

аднасільны, -ая, -ае. Які мае магутнасць роўную адной конскай сіле. Аднасільны матор.

аднасіць, -нашу, -носіш, -носіць; зак., што. 1. Пранасіць пэўны час вопратку, абутак. 2. Скончыць, пакінуць насіць ранейшую вопратку, абутак.

аднаскладовасць, -і, ж. Уласцівасць аднаскладовага. Аднаскладовасць слова.

аднаскладовы, -ая, -ае. Які змяшчае ў сабе адзін склад (пра слова).

аднаслоўны, -ая, -ае. Які складаецца з аднаго слова. Аднаслоўная каманда. Аднаслоўны адказ.

аднаспальны, -ая, -ае. Разлічаны для спання аднаму чалавеку.

аднастайнасць, -і. ж. Уласцівасць аднастайнага.

аднастайны, -ая, -ае. 1. Аднолькавы, нязменлівы на ўсім працягу. Тут была вялікая тэрыторыя, аднастайная сваёй прыродай. Чорны. Магло здацца, што ні моладзь, якая…

аднастанічнік, -а, м. Той, хто родам з адной з кім-н. станіцы, жыве або жыў з кім-н. у адной станіцы.

аднастволка, -і, ДМ -лцы; Р мн. -лак; ж. Аднаствольная стрэльба. За плячыма ў Лаўрэна тырчэла стрэльба-аднастволка. Якімовіч.

аднаствольны, -ая, -ае. З адным ствалом. Аднаствольны мінамёт.

аднастворкавы, -ая, -ае. Які мае адну створку. Аднастворкавыя вокны.