1861 абуральны, -ая, -ае. Які выклікае гнеў, абурэнне, незадавальненне. Абуральны ўчынак. 1862 абуранасць, -і, ж. Стан абуранага1. Хлопец мімаволі сціснуў аўтамат і змер[а]ў Грэчку бязлітаснымі блакітнымі вачыма, якія гарэлі ад гневу і абуранасці. Мележ. 1863 абураны1, -ая, -ае. Дзепрым. зал. пр. ад абурыць. 1864 абураны2, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад абурыць. 1865 абурацца, -аюся, -аешся, -аецца. Незак. да абурыцца. Пісар чытаў і разам з князем абураўся супраць кадэтаў, сурова хмурыўся і сярдзіта ківаў галавою. Колас. [Валя]… 1866 абураць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да абурыць. Тады.. [Якім] пакорна рабіў усё, што ні скажа Рыгорка, хаця іншы раз брыгадзірава несправядлівасць да людзей вельмі… 1867 абурвацца, -аецца; незак. 1. Незак. да абурыцца. 2. Зал. да абурваць. 1868 абурваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да абурыць. 1869 абурыцца, -руся, -рышся, -рыцца; зак. Стаць абураным; разгневацца. [Раман] нёс у кішэні паперку на атрыманне саломы і загадзя ведаў, як абурыцца цешча, што не… 1870 абурыцца, -рыцца; зак. Разм. Абрушыцца, абваліцца. Сцяна абурылася. □ Высокі, дужы ў плячах,.. [Міхалка], як бы наўмысля, падпёр плячыма Сузонаву хату, каб яна… 1871 абурыць, -ру, -рыпі, -рыць; зак., каго-што. Давесці да абурэння; выклікаць незадавальненне, гнеў. Аднойчы.. [Карніцкага] асабліва абурыла работа Кандрата Сенькі,… 1872 абурыць, -ру, -рыш, -рыць; зак., што. Разм. Абваліць, абрушыць. Абурыць склеп. 1873 абурэнне, -я, н. Вельмі моцнае незадавальненне, гнеў. Поўныя гневу і абурэння, яны [творы] былі накіраваны супраць несправядлівасці самадзяржаўна-памешчыцкага… 1874 абутак, -тку, м. Вырабы са скуры або з іншых матэрыялаў, прызначаныя для нашэння на нагах. Вытворчасць абутку. Скураны абутак. Мадэльны абутак. □ Каля рэчкі… 1875 абутковы, -ая, -ае. Які мае дачыненне да абутку. Абутковая прамысловасць. Абутковы магазін. 1876 абутнік, -а, м. Той, хто працуе ў абутковай прамысловасці. Нясуць працоўныя рапарты Першамаю.. стваральнікі новых станкоў і машын, абутнікі, швейнікі, харчавікі.… 1877 абутніца, -ы, ж. Жан. да абутнік. 1878 абуты, -ая, -ае. 1. Дзеепрым. зал. пр. ад абуць. 2. у знач. прым. Які мае абутак на нагах. Кахаю.. у хустцы і ў косах, У завею і летні гром, Кахаю абутую… 1879 абух, -а. м. 1. Тупая патоўшчаная частка вострай прылады (звычайна сякеры), процілеглая лязу. З глыбіні бору пачуліся глухія ўдары абуха. Якімовіч. 2. Лаянк.… 1880 абуцца, абуюся, абуешся, абуецца; зак. 1. Надзець сабе на ногі абутак. [Бацька] паволі злез з палатак, запаліў лямпачку, абуўся і, уздзеўшы кажушок, пайшоў…
