адвакат, -а, М -каце, м. Юрыст, які абараняе абвінавачанага на судзе, вядзе чыю-я. справу. [Марыся:] — Хутка будзе суд, а пан Крукоўскі падкупіў адвакатаў, якія…

адвакатура, -ы, ж. Тое, што і адвакацтва. У свой час.. [прамоўца] скончыў Сарбонскі універсітэт, займаўся адвакатурай. Лынькоў.

адвакацкі, -ая, -ае. Які мае адносіны да адваката, адвакацтва. Адвакацкая дзейнасць. Адвакацкая практыка. □ Адвакацкі кабінет быў прасторны. У ім стаяла некалькі…

адвакацтва, -а, н. Дзейнасць адваката. У часе выхаду гэтых кніжак [“Дудка беларуская” і “Смык беларускі”] Францішак Багушэвіч стала жыў ужо ў Вільні, дзе займаўся…

адвал, -а, м. 1. Частка плуга, акучніка, якая адразае скібу зямлі і пераварочвае яе; тое, што і паліца (у 2 знач.). Плуг падразае мяжу і адвалам павольна кладзе…

адвалакацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак. 1. Незак. да адвалачыся. 2. Зал. да адвалакаць.

адвалакаць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да адвалачы.

адвалачы, -валаку, -валачэш, -валачэ; -валачом, -валачаце; пр. адвалок, -валакла, -валакло; зак., каго-што. Адцягнуць, перанесці што-н. на іншае месца, убок ад…

адвалачыся, -валакуся, -валачэшся, -валачэцца; -валачомся, -валачацеся, -валакуцца; зак. Разм. груб. Пераадольваючы цяжкасці пакуты, адысці.

адвалены, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад адваліць.

адваліцца, -валюся, -валішся, -валіцца; зак. 1. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Аддзяліўшыся, адарваўшыся, адпасці. Са сцяны, пад акном, адваліўся карычневы абломак тынку,…

адваліць, -валю, -валіш, -валіць; зак. 1. што. Адвярнуць што-н. цяжкае ад чаго-н., што было прывалена ім ці перашкаджала чаму-н. Адваліць каменную глыбу. //…

адвальванне, -я, н. Дзеянне паводле дзеясл. адвальваць — адваліць (у 1 знач.).

адвальвацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак. 1. Незак. да адваліцца (у 1, 2 знач.). 2. Зал. да адвальваць.

адвальваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да адваліць.

адвальны, -ая, -ае. Які мае адносіны да адвалу. Адвальная паверхня плуга.

адваляцца, -яюся, -яешся, -яецца. Праваляўшыся пэўны час, скончыць валяцца. [Клёст:] — Я толькі з рамонту. Амаль тры месяцы адваляўся. Шашкоў.

адвандраваць, -рую, -руеш, -руе; зак. 1. Кончыць вандраванне. Цэлае лета адвандраваў. 2. Пакінуць ранейшае вандровішча. Атары адвандравалі ў горы.

адвар, -у, м. Вадкасць з наварам таго, што ў ёй варылася. Рысавы адвар. Адвар з фруктаў.

адваражыць, -ражу, -рожыш, -рожыць; зак., што. Паводле ўяўленняў забабонных людзей — варажбой зняць чары з каго-н. / у перан. ужыв. Яны [ударныя брыгады] хутка…