1501 аброслы, -ая, -ае. Пакрыты расліннасцю. На невялічкай палянцы, аброслай з усіх бакоў густым арэшнікам, стаялі і ляжалі людзі, усе падобныя адзін на другога. Чарот.… 1502 аброць, -і, ж. Прадмет вупражы, які надзяецца каню на галаву. Сёмка трымаў каня за аброць, упіраўся плечуком у аглоблю. Колас. ◊ Трымаць на аброці гл. трымаць.… 1503 аброчнік, -а, м. Гіст. Прыгонны селянін, які знаходзіўся на аброку. 1504 аброчны1, -ая, -ае. Які мае дачыненне да плацяжу або атрымання аброку1; чыншавы. Аброчныя сяляне. Аброчныя плацяжы. 1505 аброчны2, -ая, -ае. Які мае дачыненне да аброку2. Паглядзеў [Сёмка] і супакоіўся — было ўсё пад рукамі: прытуплены зрэзаны плуг, аброчная торба з кормам каню,… 1506 аброшаны, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад абрасіць. 1507 аброшвацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак. 1. Незак. да абрасіцца. 2. Зал. да аброшваць. 1508 аброшваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да абрасіць. 1509 абрубак, -бка, м. Адсечаная частка чаго-н. (дрэва, палена і пад.). Я са злосці схапіў абрубак калодкі і з усёй сілы шпу[р]нуў. Каваль. // Тое, ад чаго адсечана… 1510 абрубачны, -ая, -ае. Спец. Які мае дачыненне да абрубкі. 1511 абрубіць, -рублю, -рубіш, -рубіць; зак., што. 1. Адсячы частку чаго-н. падкарочваючы, падраўноўваючы. 2. Падшыць, загнуўшы край; зрабіць рубец на чым-н. Абрубіць… 1512 абрубка, -і, ж. Спец. Дзеянне паводле дзеясл. абрубіць (у 1 знач.). 1513 абрублены, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад абрубіць. 1514 абрубліванне, -я, н. Дзеянне паводле дзеясл. абрубліваць—абрубіць (у 2 знач.). 1515 абрубліваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да абрубіць. 1516 абрубны, -ая, -ое. Які ўжываецца для абрубкі. Абрубны станок. 1517 абрубшчык, -а, м. Рабочы, які займаецца абрубкай. 1518 абрубшчыца, -ы, ж. Жан. да абрубшчык. 1519 абрус, -а, м. Кавалак тканіны спецыяльнага вырабу, якім засцілаюць стол; настольнік. Гаспадыня прынесла абрус з прашыўкай на сярэдзіне і заслала ім стол. Кулакоўскі.… 1520 абрусавы, -ая, -ае. Тое, што і абрусны.
