641 адкавельваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да адкавяліць. 642 адкавяліць, -вялю, -веліш, -веліць; зак., што і чаго. Разм. Адрэзаць вялікі кавалак (хлеба, сала і пад.); адкроіць. Старшына ледзь прыкметна паціснуў плячыма, падміргнуў… 643 адказ1, -у, м. 1. Выкліканыя пытаннем або зваротам словы, выказаныя вусна ці пісьмова. Даць адказ. Ухіліцца ад адказу. □ Я ў той жа дзень, мой дарагі татуля,… 644 адказ2. У выразе: да адказу — да нельга, да канца. Мы цішком прытаіліся ля дзвярэй, а сэрца ў кожнага трывожна стукацела і нервы наструніліся да адказу. С.Александровіч.… 645 адказацца, -кажуся, -кажашся, -кажацца; заг. адкажыся; зак. Тое, што і адмовіцца. 646 адказаць, -кажу, -кажаш, -кажа; заг. адкажы; зак. 1. каму, на што і без дап. Сказаць, паведаміць што-н. у адказ на зварот ці запытанне. Адказаць на пытанне. □… 647 адказвацца, -аюся, -аешся, -аецца. Незак. да адказацца. 648 адказваць, -аю, -аеш, -ас. 1. Незак. да адказаць. 2. Прымаць на сябе адказнасць (у 1 знач.), несці адказнасць за каго-, што-н. Адказваць за выкананне вытворчага… 649 адказнасць, -і, ж. 1. Ускладзены на каго-н. або ўзяты кім-н. абавязак; даваць справаздачу пра якія-н. свае дзеянні і быць гатовым адказваць за іх вынікі. Несці… 650 адказны, -ая, -ае. 1. Чалавек, на якога ўскладаецца адказнасць; які нясе адказнасць за каго-, што-н. Адказны рэдактар. Адказны дзяжурны. / у знач. наз. адказны,… 651 адказчык, -а, м. 1. Асоба, якой прад'яўлены судовы іск. Справа ў судзе разглядаецца пры ўдзеле істца і адказчыка. 2. Разм. Той, хто нясе адказнасць, адказвае… 652 адказчыца, -ы, ж. Жан. да адказчык. 653 адказыраць, -аю, -аеш, -ае; зак. Разм. Прывітаць па-вайсковаму, прыклаўшы правую руку да казырка. — Камандзір партызанскай брыгады імя Шчорса слухае вас! — хвацка… 654 адказырнуць, -ну, -неш, -не; -нём, -няце; зак. Прыкласці руку да казырка, аддаючы чэсць. [Дзяўчынка:] — Дзякуй, дзядзя міліцыянер... — Той пачуў, бо павярнуўся, адказырнуў,… 655 адкаласаваць, -суе; зак. Выпусціць колас. Лета было ў.. разгары. Даўно адкаласавала жыта. Шашкоў. 656 адкалашмаціць, -мачу, -маціш, -маціць; зак., каго-што. Разм. Моцна пабіць. 657 адкалоцца, -калюся, -колешся, -колецца; зак. 1. Аддзяліцца, адваліцца ад таго, што колецца, бурыцца. 2. перан. Парваць сувязь з кім-, чым-н., выйсці са складу… 658 адкалоць, -калю, -колеш, -коле; зак., каго-што. 1. Колючы, аддзяліць; адламаць, адшчапаць. Хвалі крыгу адкалолі, Вір пад крыгай забурліў. Лодку ўзяць Сымон не… 659 адкалупаны, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад адкалупаць. 660 адкалупаць, -аю, -аеш, -ае; зак., што. Аддзяліць, калупаючы; адкрышыць, адарваць пазногцем, пальцам ці якой-н. прыладай. Антон нервова пальцамі адкалупаў нейкую…
