301 абвешаны, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад абвешаць. 302 абвешацца, -аюся, -аешся, -аецца; зак. Увешаць сябе чым-н.; навешаць на сябе многа чаго-н. Абвешацца гранатамі. 303 абвешаць, -аю, -аеш, -ае; зак., каго-што. Развешаць што-н. па ўсёй паверхні або вакол чаго-н.; увешаць. У роднай хаце ўсё па-новаму трывожыць. Рамак гэтых нарабіў… 304 абвешвацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак. 1. Незак. да абвешацца. 2. Зал. да абвешваць. 305 абвешваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да абвешаць. 306 абвешчаны, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад абвясціць. 307 абвеяны, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад абвеяць. 308 абвеяць, -вее; зак., каго-што. Абадзьмуць, абдаць паветранай плынню. Прыязджайце, як вецер Паўдзённым дыханнем калоссе абвее. Арочка. Ледзьве прыкметная плынь… 309 абвіванне, -я, н. Дзеянне паводле дзеясл. абвіваць — абвіць (у 1 знач.). 310 абвівацца, -аюся, -аешся, -аецца. Незак. да абвіцца. 311 абвіваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да абвіць. 312 абвівачны, -ая, -ае. Звязаны з абвіўкай; прызначаны для абвіўкі. Абвівачныя работы. Абвівачная стужка. 313 абвінаваўца, -ы, Т -ам, м. Асоба, якая падтрымлівае абвінавачванне ў судовым працэсе. Дзяржаўны, грамадскі абвінаваўца. □ Нарэшце ў Галі нібы прарэзаўся гнеўны голас,… 314 абвінаваўчы, -ая, -ае. Які змяшчае ў сабе абвінавачанне. Абвінаваўчы акт. Абвінаваўчае заключэнне. □ Для абвінаваўчай прамовы старшыня даў слова пракурору. Колас.… 315 абвінаваціць, -чу, -ціш, -ціць; заг. абвінаваць. Зак. да абвінавачваць (у 1 знач.). 316 абвінавачанне, -я, н. 1. Прызнанне каго-н. вінаватым у чым-н. [Галена:] — Я тады набралася гора, пакуль не з'явіўся сам гэты хлопец і не папрасіў зняць абвінавачанне,… 317 абвінавачаны, -ая, -ае. 1. Дзеепрым. зал. пр. ад абвінаваціць. 2. у знач. наз. абвінавачаны, -ага, м.; абвінавачаная, -ай, ж. Той (тая), каго абвінавацілі, лічаць… 318 абвінавачванне, -я, н. Дзеянне паводле знач. дзеясл. абвінавачваць — абвінаваціць. 319 абвінавачваны, -ая, -ае. 1. Дзеепрым. зал. пр. ад абвінавачваць (у 1 знач.). 2. у знач. наз. абвінавачваны, -ага, м.; абвінавачваная, -ай, ж. Той (тая), каму па суду… 320 абвінавачвацца, -аецца; незак. Зал. да абвінавачваць (у 1 знач.).