3321 адзычыць, -чу, -чыш, -чыць; зак., чаго. Разм. Зрабіць ласку, даць крыху чаго-н. [Антон Пракопавіч:] — Хата мне патрэбна? Дык з якой трасцы яе ляпіць? Дайце цэглы… 3322 адзюльтэр, -а, м. Нявернасць мужа, жонкі. [Фр. adultére.] 3323 адзяванне, -я, н. Дзеянне паводле знач. дзеясл. адзяваць — адзець і адзявацца — адзецца. 3324 адзяваны, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад адзяваць — адзець (у 1 знач.). 3325 адзявацца, -аюся, -аешся, -аецца і (радзей) адзяюся, адзяешся, адзяецца; адзяёмся, адзеяцеся; незак. 1. Незак. да адзецца. 2. (у спалучэнні з акалічнаснымі словамі).… 3326 адзяваць, -аю, -аеш, -ае і (радзей) адзяю, адзяеш, адзяе. Незак. да адзець. 3327 адкаваны, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад адкаваць. 3328 адкаваць, -кую, -куеш, -куе; -куём, -куяце; зак., каго-што. 1. Выкаваць. Адкаваць нарог. 2. Аддзяліць што-н. прыкаванае; раскаваць. Адкаваць каня. 3329 адкавельваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да адкавяліць. 3330 адкавяліць, -вялю, -веліш, -веліць; зак., што і чаго. Разм. Адрэзаць вялікі кавалак (хлеба, сала і пад.); адкроіць. Старшына ледзь прыкметна паціснуў плячыма, падміргнуў… 3331 адказ1, -у, м. 1. Выкліканыя пытаннем або зваротам словы, выказаныя вусна ці пісьмова. Даць адказ. Ухіліцца ад адказу. □ Я ў той жа дзень, мой дарагі татуля,… 3332 адказ2. У выразе: да адказу — да нельга, да канца. Мы цішком прытаіліся ля дзвярэй, а сэрца ў кожнага трывожна стукацела і нервы наструніліся да адказу. С.Александровіч.… 3333 адказацца, -кажуся, -кажашся, -кажацца; заг. адкажыся; зак. Тое, што і адмовіцца. 3334 адказаць, -кажу, -кажаш, -кажа; заг. адкажы; зак. 1. каму, на што і без дап. Сказаць, паведаміць што-н. у адказ на зварот ці запытанне. Адказаць на пытанне. □… 3335 адказвацца, -аюся, -аешся, -аецца. Незак. да адказацца. 3336 адказваць, -аю, -аеш, -ас. 1. Незак. да адказаць. 2. Прымаць на сябе адказнасць (у 1 знач.), несці адказнасць за каго-, што-н. Адказваць за выкананне вытворчага… 3337 адказнасць, -і, ж. 1. Ускладзены на каго-н. або ўзяты кім-н. абавязак; даваць справаздачу пра якія-н. свае дзеянні і быць гатовым адказваць за іх вынікі. Несці… 3338 адказны, -ая, -ае. 1. Чалавек, на якога ўскладаецца адказнасць; які нясе адказнасць за каго-, што-н. Адказны рэдактар. Адказны дзяжурны. / у знач. наз. адказны,… 3339 адказчык, -а, м. 1. Асоба, якой прад'яўлены судовы іск. Справа ў судзе разглядаецца пры ўдзеле істца і адказчыка. 2. Разм. Той, хто нясе адказнасць, адказвае… 3340 адказчыца, -ы, ж. Жан. да адказчык.
