3241 адзаліць, -залю, -золіш, -золіць; зак., што. Спец. Апрацаваць (шкуры) вапнавым растворам для выдалення шэрсці. 3242 адзваніць, -званю, -звоніш, -звоніць; зак. 1. што. Адзначыць што-н. звонам; празваніць. На сцяне гадзіннік адзваніў дванаццаць. Галавач. 2. без дап. Кончыць званіць.… 3243 адзвінець, -ніць; зак. 1. Празвінець; перастаць звінець, заціхнуць. Яшчэ не адзвінеў званок у калідоры, а мы імчаліся з другога паверха ў раздзявалку.. Хадкевіч.… 3244 адзвон, -у, м. Дадатковы гук, які вынікае ад удару металічных ці шкляных прадметаў аб што-н. і далучаецца да асноўнага гуку ці шуму. Толькі чутно было, як боўталася… 3245 адзвоньваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да адзваніць (у 1 знач.). 3246 адзежа, -ы, ж. Тое, што і адзенне (у 1 знач.). [Кузьма:] — Справа не ў тым, у якой адзежы ты ходзіш, а ў тым, што пад гэтай адзежай ты носіш. Колас. Прытрымліваючы… 3247 адзежка, -і, ДМ -жцы; Р мн. -жак; ж. 1. Памянш. да адзежа. Каб не ежка ды не адзежка, было б грошай поўна дзежка. Прыказка. 2. Адзінкавы прадмет адзення; тое,… 3248 адзежны, -ая, -ае. Які мае дачыненне да адзежы; прызначаны для адзежы. Адзежная шафа. Адзежная тканіна. Адзежнае забеспячэнне. 3249 адзежына, -ы, ж. Адзін з прадметаў адзення. Іван, нічога не кажучы, агарнуў адзежынай худыя, вострыя плечы [Джуліі]. Быкаў. 3250 адзенне, -я, н. 1. Вырабы з тканіны, футра і пад., якія надзяюць на сябе. Цёплае адзенне. Цывільнае адзенне. □ Яны некуды спяшаліся, гэтыя людзі ў нязвыклым… 3251 адзеравянеласць, -і, ж. Уласцівасць і стан адзеравянелага. 3252 адзеравянелы, -ая, -ае. 1. Які стаў цвёрдым, як дрэва; ператварыўся ў драўніну. // перан. Анямелы, здранцвелы. // перан. Нерухомы, застылы. 2. перан. Безуважны,… 3253 адзеравяненне, -я, н. Стан паводле знач. дзеясл. адзеравянець. 3254 адзеравянець, -ею, -ееш, -ее; зак. 1. Зрабіцца цвёрдым, як дрэва. 2. Страціць адчувальнасць; анямець, здранцвець. Калі Сымон сеў за стол, далоні яго не хацелі гнуцца,… 3255 адзервянеласць, -і, ж. Уласцівасць і стан адзервянелага. 3256 адзервянелы, -ая, -ае. Тое, што і адзеравянелы. 3257 адзервяненне, -я, н. Стан паводле знач. дзеясл. адзервянець. 3258 адзервянець, -ею, -ееш, -ее; зак. Тое, што і адзеравянець. — Значыцца, у вас зоркае вока, а ваша сэрца не зусім адзервянела, — заўважыў Лабановіч. Колас. 3259 адзержацца, -жуся, -жышся, -жыцца; зак. Разм. 1. Устаяць на месцы, захаваць раўнавагу, не ўпасці. У галаве.. [парабчыхі] ад слабасці закружылася, яна не магла адзержацца… 3260 адзетак, -тку, м. Разм. Тое, што і адзенне.
