601 аб'ектыўнасць, -і, ж. 1. Уласцівасць аб'ектыўнага; рэальнае, незалежнае ад свядомасці існаванне чаго-н. як самастойнага аб'екта. Аб'ектыўнасць навакольнага свету і… 602 аб'ектыўны, -ая, -ае. 1. Які існуе па-за свядомасцю і незалежна ад яе. Аб'ектыўная неабходнасць капіталізму, які перарос у імперыялізм, парадзіла імперыялісцкую… 603 абеларусіць, -рушу, -русіш, -русіць; зак., каго-што. 1. Выхаваць у традыцыях беларускага нацыянальнага характару і нацыянальнай культуры. 2. Надзяліць рысамі, уласцівымі… 604 абеларушваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да абеларусіць. 605 абелены, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад абяліць. 606 абеліск, -а, м. Помнік у гонар якой-н. падзеі або на ўшанаванне чыёй-н. памяці ў выглядзе высокага, звычайна кантовага, слупа, звужанага ўверсе. Справы мужных… 607 абельванне, -я, н. Дзеянне паводле знач. дзеясл. абельваць — абяліць. 608 абельваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да абяліць. 609 аберагацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак. 1. Аберагаць сябе ад каго-, чаго-н. Аберагацца ад прастуды. 2. Зал. да аберагаць. 610 аберагаць, -аю, -аеш, -ае; незак., каго- што. Засцерагаць, ахоўваць ад чаго-н. шкоднага, небяспечнага. Янукевіч не памыкаўся ўводзіць сына ў курс сваіх спраў, аберагаў… 611 аберагчы, -рагу, -ражэш, -ражэ; -ражом, -рэжаце, -рагуць; пр. абярог, аберагла, аберагло; заг. аберажы. Зак. да аберагаць. 612 аберагчыся, -рагуся, -рэжашся, -рэжацца; -ражомся, -рэжацеся, -рагуцца; пр. абярогся, абераглася, абераглося; заг. аберажыся. Зак. да аберагацца (у 1 знач.). 613 аберажлівы, -ая, -ае. Разм. Поўны адчування небяспекі; засцярожлівы. Усё ж, як.. [Ганна] ні хацела, трывога не пакідала яе, прымушала глядзець наперад з непакоем… 614 аберацыйны, -ая, -ае. Які мае дачыненне да аберацыі. 615 аберацыя, -і, ж. Спец. 1. Скажэнне або недастатковая выразнасць паказанняў аптычных прылад. Сферычная аберацыя. Храматычная аберацыя. 2. Уяўнае адхіленне нябесных… 616 абернуты, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад абярнуць. 617 абертон, -у, м. Дадатковы, больш высокі тон, які суправаджае асноўны і надае яму асобае адценне; прыгук. Тоны і абертоны гучання. [Ням. Oberton.] 618 аберуч, прысл. Разм. Абедзвюма рукамі (абхапіць, узяць што-н.). Павёў доктар пана ў лазню, пасадзіў на палок ды загадаў трымацца аберуч за жэрдку. Якімовіч.… 619 аберучкі, прысл. Разм. Тое, што і аберуч. І ты, слуга такога бога, яго аберучкі ўздымаў і разам з ім мяне, нябогу, крывёй нявіннай абліваў? Дубоўка. У раненага… 620 абескаляроўванне, -я, н. Дзеянне паводле знач. дзеясл. абескаляроўваць — абясколерыць і стан паводле знач. дзеясл. абескаляроўвацца — абясколерыцца.
