321 адвяваць, -аю, -аеш, -ае; незак., што. Адхіляць, адносіць убок павевам ветру, веяннем. 322 адвядзенне, -я, н. Дзеянне паводле знач. дзеясл. адводзіць — адвесці. 323 адвязаны, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад адвязаць. 324 адвязацца, -вяжуся, -вяжашся, -вяжацца; зак. 1. Развязаўшыся, аддзяліцца (аб вяроўцы, канаце і пад.). // Вызваліцца ад прывязі, стаць прывязаным. Конь адвязаўся.… 325 адвязаць, -вяжу, -вяжаш, -вяжа; зак., каго-што. Развязаўшы вузел, аддзяліць. Адвязаць вяроўку. // Вызваліць ад прывязі, зрабіць непрывязаным. [Ваўчок] адвязаў… 326 адвязванне, -я, н. Дзеянне паводле знач. дзеясл. адвязваць — адвязаць. 327 адвязвацца, -аюся, -аешся, -аецца; незак. 1. Незак. да адвязацца. 2. Зал. да адвязваць. 328 адвязваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да адвязаць. 329 адвярнуцца, -вярнуся, -вернешся, -вернецца; зак., ад (да) каго-чаго і без дап. 1. Павярнуцца ўбок ад (да) каго-, чаго-н., павярнуць галаву. [Турцэвіч] прыгарнуў… 330 адвярнуць, -вярну, -вернеш, -верне; зак., каго-што. 1. Павярнуць у другі бок. Стары Казімір спыніўся перад сынам, які сядзеў у канцы .. стала, і так доўга глядзеў… 331 адвяслоўваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да адвеславаць. 332 адвячорак, -рка, м. Перадвячэрні час. Сінім снежным адвячоркам Грыбок хадзіў ад акна да акна па сяле, загадваў ісці .. на сход. Мележ. Заходзіла сонца, але ўжо… 333 адвячоркавы, -ая, -ае. Які мае адносіны да адвячорка. Адвячоркавая пара. 334 адвячоркам, прысл. У хвіліны перад самым вечарам. Невядома, як доўга цягнулася б гэта гісторыя, каб аднаго разу адвячоркам не прыйшла да іх настаўніца. Колас. Выйдзі… 335 адгаблёўваць, -аю, -аеш, -ае. Незак. да адгабляваць. 336 адгабляваны, -ая, -ае. Дзеепрым. зал. пр. ад адгабляваць. 337 адгабляваць, -люю, -люеш, -люе; зак., што. Габлюючы, зрабіць роўным, гладкім. [Старшыня:] — Не ўсё там [у хаце], праўда, паспелі адгабляваць к прыезду гаспадароў,… 338 адгаварыцца, -гаваруся, -гаворышся, -гаворыцца; зак. Адгаворкамі адмовіцца, ухіліцца ад якой-н. прапановы. [Мікола:] — Я перш адказваўся, але .. [Васіль] так прыстаў,… 339 адгаварыць, -гавару, -гаворыш, -гаворыць; зак., каго. Пераканаць не рабіць чаго-н., угаварыць адмовіцца ад чаго-н. Хацеў [Сомік] на суд падаваць, ды людзі адгаварылі;… 340 адгавор, -у, м. 1. звычайна мн. (адгаворы, -аў). Угаворы, парада не рабіць чаго-н. [Міша:] — Пасылалі б мяне туды [на будоўлю], дык я ні адной хвіліны не раздумваў…
